Pojęcie zatrudnienia czasowego – kontynuacja

Delsen dokonuje wyraźnego rozróżnienia między dwiema formami nietypowego zatrudnienia: zatrudnieniem w niepełnym wymiarze godzin i zatrudnienie czasowe (szerzej na ten temat de Grip, Hoevenberg, Wiliems 1997). czasowej. Wynika to przede wszystkim z faktu, iż osoba wykonującą pracę w pełnym wymiarze godzin może ją wykonywać także w ramach zatrudnienia terminowego, zaś pracownik wykonujący pracę stale, może być faktycznie zatrudniany na określony czas, przy czym pracodawca systematycznie odnawia z nim zatrudnienie (powtarzające się umowy na czas wykonywania określonej pracy). Dlatego też obok charakteru wykonywanej pracy istotna jest także forma prawna łącząca pracodawcę z pracownikiem (jej treść oraz charakter).

W ustawodawstwie polskim możemy wyróżnić dwa zasadnicze akty prawa, które umożliwiają zatrudnienie pracownika na określony czas lub na wykonanie określonej pracy, albo osób fizycznych w podobnej formie. Są to:

– ustawa z dn. 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy2,

– ustawa z dn. 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny’.

Tak dokonane rozróżnienie podstaw prawnych określających rodzaje dopuszczalnych form zatrudnienia jest o tyle istotne, że w zależności od tego, jaki rodzaj umowy łączyć będzie pracodawcę (zleceniodawcę) z zatrudnianym, zróżnicowane będą wynikające z tego obowiązki pracodawcy oraz różne uprawnienia osób zatrudnionych, a także konsekwencje w zakresie ubezpieczenia społecznego w odniesieniu do osoby zatrudnionej i pracodawcy (czy innego podmiotu zatrudniającego).

Leave a Reply